The Sound of Change is een tentoonstelling die de rol van geluid in ons dagelijks leven onderzoekt. In de afgelopen decennia hebben we in rap tempo natuurlijke geluiden vervangen en geluiden toegevoegd die voor ons een functie hebben. Fluitende vogels bij zonsopgang zijn er nog steeds, maar de gemiddelde persoon vertrouwt nu liever op een wekker.

Voor alle artificiële geluiden die zijn ontworpen vanuit commerciële interesses, zoals piepjes bij de zelfscankassa of de koffieautomaat, ontwikkelen we nieuwe instincten. Deze geluiden hebben een doel: ze bevestigen dat iets werkt en kunnen ons gedrag beïnvloeden. Onbewust is onze perceptie van de wereld gevuld met kunstmatig geluid.

Binnen The Sound of Change werkte ik als multimedia ontwerper aan de conceptontwikkeling, vormgeving en presentatie van de tentoonstelling. Ik dacht mee over hoe geluid niet alleen hoorbaar, maar ook ervaarbaar kon worden gemaakt binnen een expositiecontext. Daarnaast werkte ik samen met ervaren artiesten aan het audio-aspect van de installatie en hielp ik bij het opzetten van de interactieve onderdelen. Door nauw samen te werken met mijn team en externe betrokkenen droeg ik bij aan een installatie waarin beeld, geluid en interactie samen één verhaal vertelden.

Wij wilden mensen de controle over deze geluiden teruggeven. Dus creëerden we een installatie die uit twee delen bestaat: eerst een meeslepende tijdlijn die de gast kennis laat maken met ons dilemma en de evolutie van geluid door de millennia heen laat zien; van de oerknal tot nu. Ten tweede een interactieve ruimte waar bezoekers zelf geluiden kunnen ontdekken door abstracte objecten te verkennen en te experimenteren. Dit is het deel waar we de controle teruggeven aan de gebruiker en hen zelf laten beslissen over de kunstmatige geluiden die zij in hun omgeving willen toelaten.

De aftermovie dient als reflectie op het project en als middel om de impact van de tentoonstelling vast te leggen. De video bracht de interactie, sfeer en reacties van bezoekers samen en liet zien hoe geluid en beleving samenkwamen binnen de installatie. Voor mij werkt de aftermovie als waardevol terugkijkmoment: een samenvatting van het proces, de samenwerking en het effect van het project in de praktijk.

Gedurende het STRP festival dat zich een jaar na dit project plaatsvond, stonden wij ook geëxposeerd. Dankzij de open omgeving moest het concept worden omgegooid, en werd er een selectie aan voorwerpen getoond. Ook was er een oplossing bedacht om de immersiviteit van het audio onderdeel terug te brengen, namelijk zwart-gespoten uien brillen, die de omgeving volledig zouden blokkeren en individuelen privacy gaf terwijl zij luisterden naar het audiolandschap op mp3. Deze faux-zonnebrillen brachten stoere beelden op die werden gebruikt voor de socials achteraf.

Dit project gaf mij waardevolle praktijkervaring in interactieve installaties en tentoonstellingsontwerp. Ik leerde werken met verschillende audioprogramma’s en ontdekte hoe geluid gedrag, aandacht en beleving kan sturen. Daarnaast deed ik ervaring op met samenwerken met stakeholders, het organiseren van een expositie en het aanpassen van een concept aan een nieuwe context, zoals tijdens het STRP Festival. Het meelopen bij een creatieve instelling gaf mij een realistisch beeld van het werkveld en liet zien hoe belangrijk communicatie, flexibiliteit en teamwork zijn binnen multidisciplinaire projecten. Minstens zo waardevol: de sterke samenwerkingen en connecties die ik binnen dit project heb opgebouwd.